سلام امروز روزیه که اون خاطره ای که گفتم واقعا خاطره شد

 تموم شد

خداحافظ

....(S J M)

خيلي وقت بود تو وبلاگ خودم نيومده بودم حالا كه ديگه سايت آماري هم تو صفحم نيست نمي دونم به جز خودم هم كسي تو اين وبلاگ اومده يا نه

وبلاگي كه به يه بهونه درست شد.

امروز روز خوبي بود.روزي كه شايد بعدا خاطره شد خاطره اي از خوب بودن ...

هميشه سبز مي خشكد هميشه ...

 (S J M)

هميشه سبز مي خشكد هميشه ساده مي بازد ...

کربلا دار بلا بود،مصیبت محض برای حسین (ع)، در روز الست او بود  که ساغر بلا رو سر کشید،آن می عشق که کسی را یارای انتخاب آن نبود،در روز الست حسین بود که بلا رو از آن خود کرد تا در عوض آن چیزی را به او بدهند، او بلایی را که کوه تحملش را نداشت به جان خرید  برای اینکه  بتواند در محشر شفاعت گناهان را بکند،شفاعت بزرگترین گناهان را.

به این خاطر است که  به هنگام عبودیت محض درسجده،  مقام محمود محمد (ص) حسین هفت ساله را بر روی دوش خود به همراه داشت ،و در هنگام مرگ حسین را بر روی سینه خویش قرار داد....

کربلا هزینه عشق اوست،

لایق این عشق کیست ...

در روز الست می سر خوشی را  شمر سر کشید....

لایق این می ...

وشرم... 

(S J M)

 - سلام ، می خواستم برات بگم که اوضاع خوب نیست  ...

  - نمی فهمی من چی میگم،خیلی بچه ای که فکر می کنی ته غم دنیا رو تو داری  LoL

  - دیگه حتی یه نخ سیگار را حتتر به من حال میده، حداقل می دونه که باید حال بده ...

 - چیزی بد تر از سکون و انتظار نیست ...

 - بابا  دختری در کار نیست ...

 - حالا بیا اینجا بیا اینجا اونجا نه ...

            - (S J M)

 یه بار عاشق شدیم،گریه کردیم،اشکمون غلت زد روی خاک،خاک مثل سنگ بود،اشکمون رو خاک موند و بعد به هوا رفت.آسمون پر از ابر کبود بود.

عاشق که شده بودی اشک ریختی،اشکت روی خاک ریخت،خاک شروع به تپیدن کرد،شقایق روئید.غم رو دوست نداشتی،دلت شادی می خواست،اما با نگات خوردش کردی،همون وقتی که چشمهات داشتند برق می زدند،انگار شادی رو دوست نداشتی،غم رو خواستی مثل دیوونها.

شقایق ها رو بادستات لمس کردی با هاشون پرواز کردی، به اون فکر می کنی، واسه اینکه نگاهت از راه خسته شده...

 (S J M)

You’re still speaking on fault

You’re still fevering on ice

You’re still bowing on line

You’re still tearing on sighs

You’re still sheeting on lies

You’re still shaving your face through eyes

You’re still raining sweat of thought

You’re still taking photographs of love

You’re still counting severe nights of lust

You’re still swearing at Wednesdays’ cries

You’re still opening your arms to hug shame of getting harsh

You’re still searching for pleasure of studded life

You’re still seeking a new one providing a cozy home, not to fade

You’re still looking for an emotional shelter under someone’s shade

Against what appears that’s not that trash you think

Against what appears I’m not that  you think

Against what appears I’ve achieved the seeds of eternity

Remind me I don’t think as you think ,.S J M

        خستم کردی لعنتی

        تو،  تو که آدم نیستی

        تو که فکر نمیکنی

        تو که به ماشین فکر می کنی

        تو که به پول فکر می کنی

         تو که به هدیه هات فکر می کنی

         تو که به دماغت فکر می کنی

        تو که به ماکسیمات فکر می کنی

        تو که به خالی بودن خونه فکر می کنی

        تو که به دو ستت فکر می کنی

        تو که به درسات فکر می کنی

        تو که به         فکر می کنی

         تو که بهش فکر می کنی

         تو که به خوبی  فکر می کنی

         تو که خوب  فکر می کنی

         تو که فکر می کنی

         بمیر

      بمیری ناراحت میشم

  (S J M)     

     با توام ای لنگر تسکین

                                                ای تکان های دل ، ای آرامش ساحل

        با توام ای نور ای منشور

                                               ای همه طیف های آفتابی

                                                                           ای بنفش آبی

    با توام ای غم ، غم مبهم                                   

                                                با تو ای  دلشوره شیرین

                                                                              با توام ای شادی غمگین

   هر چه هستی باش اما کاش...................

                                     نه ، جزاینم آرزویی نیست ،

                                                                       هر چه هستی باش اما باش     

    خستگی فرشته 

   بعضی وقتها دیگه آدم نمی دونه چیکار کنه ، دیگه هیچی کمکش نمیکنه ، چرا تا این     حد خودش رو می بازه ، ، چی میشه که سرش رو به دیوار می کوبه ، چی می  شه که تا  حد مرگ گریه می کنه ، به مرگ فکر می کنه ، به نا امیدی میرسه ... کاشکی   کسی    رو  داشته باشه که به قول خودش او نو بفهمه ، کاشکی یه نوازش باشه که آرومش   بکنه، کاشکی شونه کسی باشه که سنگینی سرش رو تحمل کنه ، کا شکی خدا کسی رو مامور اینکار می کرد، کاشکی خدا اصلا یه فرشته باسه اینکار  به زمین می فرستاد ...

 راستی اگه یه روز یه آ دمی رو شبیه سازی کنند  آیا این حالات می تونه باسش پیش بیاد ، اگه براش پیش اومد آیا یه نوازش می تونه آرومش بکنه یه رویا یه هدف

 اگه این آدم شبیه سازی شده  کسی رو پیدا نکنه که سرش رو رو شونش بذاره و هق هق گریه کنه چی کار می کنه،هزاران  هزار بار آدما رو نفرین می کنه که او نو درست کردند، که او نو شبیه آدما ساختند ، آخه اون موقع اونم فهمیده که آدم بودن چقدر سخته ، چقدر ...

  خوش به حال اون شبیه سازی شده ای که این حالات براش پیش نمیا د ، آیا کسی  که این حالات براش پیش نمیاد فقط شبیه آدماست ...

    اگه کسی هست که وقتی گریه داری نوازشت می کنه آرومت می کنه فقط از صدقه سر        خداست  ، اگه کسی رو هم نداری خودش جورش رو کشیده ، خودش آرومت

   می کنه .

(S J M)

  می خوام بگم که خوشحالم ،می خوام بگم که هنوز کمترین لبخند تو من رو می خنداند

  لبخندت را دیدم در گل در درخت،لبخندت فراموش نکرد که به من بفهماند عشق یعنی چه

  با تو از شب گفتم خندیدی از غم گفتم خندیدی از یاسم گفتم خندیدی

  خنده ات مرا با خود برد مرا از مرداب گذراندوبه لبم خنده نشاند،دلم رو شاد کرد

  نفس زدن    هایم را آهسته کرد خستگیم را از من گرفت،ونیلوفر را درباغچه  خانمان     

   کاشت...

  فریاد زدم پس چرا لبخندت مرا آ روم نکرد،گریه کردم که چرا نیلوفرم خشکید،تمنای

  لبخندت مرا از یاد خلق برد،ولی نزدیکیت را حس نکردم،دردم را دیدی به

   رویم نخندیدی

   لبخندت را خواستم از من طلب نداشته هایم را کردی

  یادت هست که نفسهایم را آروم می کردی ودلم را شاد، حال،دنیا شکفت

  ومن پژمرده  شدم،دیگر صدای خنده هایت به گوشم نرسید تو هنوز می خندیدی اما

  من خنده ات را  نزدیکتر می خواستم،

  تو خود خواستی که لبخند رو لمس کنم،این تو بودی که به من لمس کردن دادی، اکنون

  دیگر حتی خنده های خودت را هم گم کردم،شاید آن چرا که از من می خواهی من ندارم

 ،این منم خنده هایت را به من برگردان،نفسهایم را آرام کن،لمس کردن لبخند زمین را  

   به من

  باز گردان،یاس مرا دوباره زنده کن،مرا به لبخندت برسان به این خاطر که هنوز

  پر پر کردن یاس را از خودم دور نگه می دارم و هنوز زنده ام به زنده شدن لبخند

   می گویم باز هم می گویم از منت لبخند تو نیلوفرم را دوباره خواهم دید،یاس را به

 من

  برگردان                                                                 (S J M )

  شاید این دنیا تو چشم هر کدوم از ما یه رنگی داشته باشه،یا زرد یا بنفش یا آبی یا

  خاکستری  فکر هم نمی کنم این اختلاف  اکتسابی باشه شاید هر کسی با یه رنگی

  درست  شده .

   به هر حال هر جوری که نگاه کنی بعضی چیزایی که من می بینم رو تو هم می بینی

   پس   دیگه بفهم ، بفهم چیزی رو که آدم به اقتضای فهمیدن اونه که آدمه،

   دیگه بیشتر از این خودتو تو چشم من خراب نکن، آخه این چشم من دوست نداره

   یه آدم

   رو اینقدر کوچیک ببینه

   دیگه اینقدر عقلم می رسه که فهمیده باشم اون چیزی  که من تو آدما دنبالشم تو نداری

   دیگه اونقدر فهمیدم که فهمیده باشم ، که فهم فهمیدن چیزی که ارزش داره رو

    تونداری

   دیگه اونقدر چشام تار نمی شند که نبینند که دیگه دیدن چیزای بی ارزش ،

    ارزش نداره...

   آدما همشون دیدنیند، تو فقط تو وجود یه آدم دیدنیهایی میبینی که مخت

     سوت میکشه از این  همه خوبی

  من وتو آفریده شدیم در میون آدما ، پس میتونیم عکس اونیرو تو آدما  ببینیم که   

   آفریده آدم رو...

   پس همه آدما( آدمای واقعی) دوست داشتنیند، پس دیگه از من نخواه که تا وقتی یه آدم

   میبینم بهش نگم که دوست دارم، پس دیگه تعجب نکن وقتی میگم خیلی خیلی آدمی

   رو دوست   دارم که آدمترینه...

   وچه سخته یاد گرفتن این که دوست داشتن از عشق برتره.

  غم ، هنرمندیه که درون آدمارو برش میده، طرح میده و نقش میزنه درون آدما رو

    از یه غار  کوچیک به یه سالن بزرگ که زیباترین چهل چراغها رو از

       سقفش آویزون کردند تبدیل  میکنه، غم آدما رو بزرگ میکنه

   با این وجود من غم رو دوست ندارم باسه همینه که  از غم آدما غمگین می شم و

    می خوام تا  کمک کنم که غمهامون از بین بره ، وبدون که این همدردی و

     از بین بردن  ناراحتی ها  از خود غم هنرمند تره....(S J M) 

اولین باری که تصمیم به ترک گناه کرد،به خاطر رویایی بود که خواب کودکیهایش را پریشان کرد ولی باز هم فراموش کرد، چرا که این اولین باری بود که ظاهردنیای ناچیز،او را کاملا مجذوب خود کرده بود…

مرگ و باران

در مرگ ما چه كسى سياه خواهد پوشيد؟
كلاغى كه پروازش
خط مى كشد به قاب بى تمثال پنجره؟
صبحى كه سايه ها را روشن مى كند
تا عريان تر نشان دهد از پشت پرده ها
جز خواب اين تابوت گشاده
كه پلك ما را به سپيدى آرام كفن بازمى كند،
كدام خواب آسمان را تمام خواهيم كرد؟
به وقت گريه از آن سوى خاك چه خواهيم شنيد؟
طنين سنگى كه چون بر سينه مى شكند
آخرين در جهان را به روى ما مى بندد؟
يا آهنگ ريز ريز بارانى
كه براى نرم كردن دلمان مى بارد؟

خودكشى
نه
تو ديوانه نيستى
همه مى دانند
حتى من كه گاهى شبيه خودم فكر مى كنم
مى فهمم چرا پاهايت را به تخت بستتند
و دستهايت را صليب سينه ات كردند
دنيا پشت بام سقوط آزاد
دنيا ملحفه هاى خونى بيمارستان هاست
مردانى كه عاشقم بودند هميشه
از ارتفاع مى ترسيدند
و كودكى كه سرگيجه ی آنان را در من ادامه مى داد
هر بار مرده به دنيا آمد

(مانا آقایی)

نمی دونم چه نیرویی بود که شادیه ناب اورا در کمتر ازچند ثانیه به غم بدی فرو برد   وقتی دید که به هرچه می خواست رسیده و پسری  هم سن خودش در بین ماشینها میگردد وبه خاطر بیماریه مادرش از کسانی که سوار برگرانترینهابودند طلب کمک میکند وچه تحقیری بد تر از این که انگار او را نمی دیدند و صدای احساسش را نمی شنیدند 

آیا حتی میتواند برای مادرش مراسم ختم برگذار کند...

 تاریکی فرض خوبیست ، تا شما خزانه خورشید را از روشنایی خالی کنید .

و از نو شکفته ناله مان ، پونه و پروانه بچینید ،

شما که با غروری کال ، در بالاترین اتاق برج هایتان می نشینید و هر روز به خدا نزدیکتر می شوید ، برای شما متاسفم که در خاموشترین شب جهان نشسته اید ،

برای شما متاسفم شما که راز گل رازیانه را در وسعت خزان گرفته رویاهایتان گم کردید و اجازه ندادید که شور شیرین گونه شعری ، حتی بر سکوت سنگین سرابهایتان ببارد ، یا بر مد مرده نگاهتان مهتابی بتابد

                                                                            ( تیمور ترنج )

Here we are
In the maelstrom of love
Waiting for the calm
To soothe our hearts
Here we are
And don't know how to stop
Waiting for the war
To end it all
Love is insane and Baby
We are too
It's our hearts little grave
And the salt in our wounds
Here we are
Right back where we began
Waiting for sweet love
With open arms
Here we are
Just like before
Waiting for the warmth
Of that tender storm
Love is insane and Baby
We are too
It's our hearts little grave
And the salt in our wounds
(Him)

اولین آهنگی رو که به خاطر سپرد آهنگ فیلم بوی گندم  بود چه فیلم قشنگی . ای ول چه حافظه ای  که دوازده سال پیش رو به خوبی یادشه 

حالا دیگه تو رو داشتن خیاله
دل اسیر آرزوهای محاله
غبار پشت شیشه میگه رفتی
ولی هنوز دلم باور نداره
حالا راه تو دوره
دل من چه صبوره
کاشکی بودی و می دیدی
زندگیم چه سوت و کوره
آسمون از غم دوریت
حالا روز و شب می باره
دیگه تو ذهن خیا بون
منو تنها جا می ذاره
خاطره مثل یه پیچک
می پیچه رو تن خسته م
دیگه حرفی که ندارم
دل به خلوت تو بستم 

(شرمین شجره  )

Parisienne Moonlight

I feel I know you
I don't know how
I don't know why
I see you feel for me
You cried with me
You would die for me
I know I need you
I want you to
Be free of all the pain
You hold inside
You cannot hide
I know you tried
To be who you couldn't be
You tried to see inside of me
And now I'm leaving you
I don't want to go
Away from you
Please try to understand
Take my hand
Be free of all the pain
You hold inside
You cannot hide
I know you tried
To feel...
To feel...

        (Danny Cavanagh,Anathema)

اولین باری که  سر کلاس بغض کرد وقتی بود که در سر کلاس ریاضی  چهارم دبستان نوشته های دوستش سروش را می خواند او واقعا تنها بود...

من پراز نورم و شن

                        و پر از دارو درخت

                                      پرم از راه از پل

                                              پرم از سایه برگی در آب

                                                               چه درونم تنهاست

                                                                               (سهراب سپهری)

چقدر ثانیه ها نا مردند                        گفته بودند که بر می گردند

برنگشتند پس از رفتنشان                    بی جهت عقربه ها میگردند

آه این ثانیه های بی رحم                     چه بلایی به سرم آوردند

نه به چشمم افقی افزودند                     نه ز بغضم گره ای وا کردند

ز چه رو سبزه بنامم به دروغ                 لحظه هایی که یکایک زردند

لحظه ها همهمه هایی موهوم                  لحظه ها فاصله هایی سردند

بگزارید ز پیشم بروند                         لحظه هایی که همه بی دردند

(ظاهر سارایی)

اولین آهنگی که خیلی به دل او نشست یاد آور یکی از بهترین خاطرات او شد

هشت سال گذشته و هنوز آن شب را چه خوب به به یاد می آورد

تولدی دیگر

همه هستی من تاریکیست 

 که ترا در خود تکرار کنان به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد

من در این آ ینه ترا آه کشیدم ،آه...

من در این آینه ترا به درخت و آب و آتش پیوند زدم

زندگی شاید یک خیابان دراز است که هر روز زنی با زنبیلی از آن می گذرد

زندگی شاید ریسمانیست که هر مرد با آن خود را از شاخه می آویزد

زندگی شاید افروختن سیگاری باشد،در فاصله رخوتناک دو هم آغوشی

یا عبورگیج رهگذری باشد که کلاه از سر بر می دارد و یک رهگذر دیگر با لبخندی بی معنی می گوید صبح بخیر

زندگی شاید آن لحظه مسدودیست که نگاه من در نی نی چشمان تو خود را ویران میسازد

و در این حسیست که من آنرا با ادراک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آویخت

در اتاقی که به اندازه یک تنهائیست ،دل من که به اندازه یک عشق است به بهانه های ساده خوشبختی خود می نگرد

به زوال زیبای گلها در گلدان ، به نهالی که تو در باغچه خانمان کاشته ای

وبه آواز قناری ها که به اندازه یک پنجره می خواند، آه...

سهم من اینست، سهم من اینست

 سهم من آسمانیست که آویختن پرده های آنرا از من می گیرد

سهم من پائین رفتن از یک پله متروکست وبه چیزی در پوسیدگی و غربت واصل گشتن

سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست

و در اندوه صدائی جان دادن که به من می گوید،دستهایت را دوست می دارم

دستهایم را در باغچه می کارم ،سبز خواهم شد می دانم می دانم

و پرستوها در گودی انگشتان جوهریم تخم خواهند گذاشت

کوچه ای هست که درآنجا پسرانی که به من عاشق بودند هنوز

با همان موهای در هم و گردن های باریک وپاهای لاغر،به تبسم های معصوم دخترکی می اندیشند که یک شب او راباد با خود برد

کوچه ای هست که قلب من آنرا از محله های کودکیم دزدیده است

سفر حجمی در خط زمان،وبه حجمی خط خشک زمان را آبستن کردن

حجمی از تصویری آگاه که ز مهمانی یک آینه بر می گردد

و بدینسانست که کسی می میرد و کسی می ماند

هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودالی می ریزد،مروارید صید نخواهد کرد

من،پری کوچک غمگینی رامیشناسم که در اقیانوس مسکن داردو دلش را در نی لبک چوبین مینوازد آرام

پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه می میرد وسحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد

                                                                                           فروغ فرخزاد

  اولین باری که طعم خیانت را چشید۱۸ ساله بود، یک هفته به خاطر هیچ خود، گریست حتی اظهار ندامت او را نپذیرفت،چون که به خیال هیچ دلبسته بود،دیگر نخواست به هیچ دل ببندد…

دوباره دقیقه هارو کند و آهسته می بینم              دوباره چشم خدارو رو خودم بسته می بینم

تا دلم آروم بگیره سر به کوچه ها می زارم             رو به آدما می خندم تو سیاهیا میبارم
توی یه جاده برفی پی انتها می گردم                     توی یه رویایه آبی هنوزم اسیر دردم

آخه دنیا تو چشام رنگشو باخته                          آخه یه جنس غریبه آسمون منو ساخته . 

گل رنگ انتظارو بارون چشمای خستم             انگار آهنگی نداره بی تو این قلب شکستم .
عشق من جنس هوس نیست رنگ خاطرات تلخ

قصه های پر غباری که روشون چشامو بستم

از سپیده تا سپیده آسمون ابری و تار                    مثل بغض سینه من شوق باریدن نداره

بوی بارون میده حرفات اشک چشمام بی قراره

عشق من سوز زمستون عشق تو شور بهار !

(هادی پا کزاد)

اعترافنامه ی دخترانِ بد

هنوز باران می زند                 پدرم به خانه نیآمده ست
پدرم همیشه به خانه دیر می آید        و مادرم در فکر است
مگر می شود این همه پله را بالا و پایین رفت
و لاغر نشد؟
مادرم در فکر است.
من دختر بدی بوده ام
و زندگی ام را مثل طنابی نامریی          به درونِ چاهی انداخته ام
تا از آن معشوقهایم را مثل یوسفِ جوان      یک به یک بیرون کشیدم...

من حتماً دختر بدی بوده ام
چرا که دخترانِ بد           پابرهنه روی خارها
دنبال اسبهایِ نقره ایِ ماه می دوند و آخ نمی گویند
چرا که دختران بد به خاصیت آینه ها زود پی می برند
و آنقدر با نفس جیوه ها یشان را پاک می کنند          تا به شیشه ها رسند
شیشه هایی که شکستنی اند           مثل آدمهایی که همه تَرََک می خورند
و به زمین می ریزند
وقتی که ثابت نگاهشان کنی: جیرینگگگگگگگ

چرا که طوفان
هوایِ طبیعیِ دیدن هاست.
مادرم در فکر است
پدرم به خانه می رسد و سلام را مثل سیبهای کالی که خریده ست
از پاکتِ کاغذی اش بیرون می کشد          و روبه قفل های دهانِ من می چیند:
سلام سلام سلام سلام سلا م سلام سلام
می دانم
که دختر بدی بوده ام
دختر بدی بوده ام
و تنها همیشه یک سکوت داشته ام
برایِ گفتنِ خداحافظی هایم.

 ( لیلا فرجامی(

اولین باری (در حقیقت دومین بار) که خدا خواسته اش را فورا بر آورده ساخت،لبخندی بود که آخرین پنجشنبه مانده به امتحانات ترم سوم در دانشگاه او را دوباره امیدوار کرد

 طاقت گریه

آنچه بر ما میگذشت قصه تلخی بود که نویسنده آن در شب سردی به آن انس گرفت

شب بی وزن غمینی به ره خاطره ها زنده شدم

لخت می کرد مرا یاد تو و من زغم آگنده شدم

بی تو از عشق فقط رنگ شبی باقی بود که نفس های تو بر صورت من می بارید.

لا جرم از با تو بودن سینه از هر چه نفس خالی بود از نگاهت به نگاهم زندگی می تابید

می شنیدم که لبت زمزمه می کرد همان آوازی

                                                    که سحر وقت سفر هست و دگرپروازی

تا سپیده آنچنان خیره به چشمان تو بودم

که پس از پروازت همه از رنگ سیاهی می سرودم

طاقت گریه من ساده تر از این همه غم بود

بهر دانستن و ماندن فرصت افسوس کم بود

(هادی پا کزاد)

اولین شبی که براش با همه شبهای جمشیدیه فرق داشت شب میلاد ش بود.آخرین خنده تلخه من باسه خاطر این جمله بود "من دوست دارم ولی من مرد میخوام"

بي تو

بي تو ديدم زندگي را مي توان باور نمود

مي توان شبهاي بي پايان خود را سر نمود

بي تو ديدم زندگي جاريست در رگهاي عمر

غنچه هاي روز را مي توان پرپر نمود

مي توان در دود يك سيگار هم  زندگي را كُشت و سوخت

مي توان بي گريه ماند  مي توان بي نغمه خواند

مي توان در سردي يك آه نيز  خاطرات تلخ خود را تازه كرد

با شمارشهاي انگشتان دست رنجهاي رفته را اندازه كرد

بي تو ديدم قهر نيست جامهاي زهر نيست

در فراموشي مطلق مي توان آرام خفت

مي توان گفت اينكه اندر ماوراي پنجره

سالهاي رفته مدفون گشته اند

آرزوئي نيست انتظاري نيست

اعتباري نيست عشق ياري نيست

باورم هرگز نبود بي تو آيا مي توان روزها را شام كرد

ماند و با سر كردن روز و شبي زندگي را همچنان بد نام كرد؟!

بي تو ديدم مانده ام بي تو ديدم زنده ام

اين منم تنها  تني و روح خويش آن تن و روحي كه مي آزردمش

كز تن ديگر نماند لحظه هايي هم جدا

از تني با بوي گرم و آشنا

ديدم هر تني تنهاست در بُعد زمان، در جهان

باورم شد هر تني را روح و قلب ديگريست

قصه پوچي است يك روح و دو تن

من نه بودم تو دريغا نه تو من

واي بر من بر دل ديوانه ام

كانچه باور داشتم از من گريخت

رشته هاي بافته با خون دل از هم گسيخت

آنچه استاد ازل از عشق گفت عاقبت بر باد رفت

اعتبار عشق هم از ياد رفت

نمیدانم

تو تنها شعر من هستی که از زشتی تهی هستی

تو تنها قطره ای هستی که دریایی

                                      نمی دانی

نمی دانم چه می بودم اگر بودم به چشمت مثل تو زیبا

           نمی دانم چه باید با تو میگفتم از آن دریا از این صحرا

کلامم آنقدر تلخ است کز آن پیراهنم تیره

                          از این دنیای خاموشم نگاهی بر لبت خیره

من آن بادم که می تازم به هر جایی،به هر جایی

                                         ولی خسته، کنون تشنه

 تو تنها قطره ای هستی که می دانی چه می خواهم

                        تو تنها قطره ای هستی که می نوشم اگر باشی

سرودم آنچه می گوید نگاهم با نگاه تو

نگاهم را نمی فهمی زبانم را نمی دانی

                               به این دنیای طفلانه به امید تو می مانم

که شاید از لبت آید ندایی تا به زندانم

                                        چه تلخم من

                                          چه می بودم؟

                                             چه هستی تو؟

                                                 نمی دانم

                                                     نمی دانم

                                                            (هادی پا کزاد)

اولین بار که از  رفتار عقلگرای انسان متنفر شد  به شدت شوکه شد ه بود از اوانتظار این رفتار زننده عقلانی وضد احساسی را نداشت...

پل رویا های آبی ، منتظر مسافر
نشسته یک غریبه ، چشم به را یه عابر
می خونه آروم آروم ، شعرا ی عاشقانه
غروب رسیده اما ، چشماش پر اشک می مونه
شکسته قلب تنهاش ، پر از سکوته لبهاش
آخر راه رسیده ، چه نا امیده چشماش
کاش می شد ای مسافر ، تا قیامت سفر بود
برای باقی موندن یک دنیای بهتر بود
هنوز تو نور مهتاب یک رنگ بی ریا بود
قصه اون غریبه ، قصه آشنا بود
هنوز تو سینه من یه درد کهنه مونده
تموم غصه هاش رو تو گوش ابرا خونده  

                                   (هادی پا کزاد)                                          

Pretending

Love is a flame that can't be tamed
And though we are its willing prey, my darling
We are not the ones to blame
Trust is a word all lovers know
The glorious art of staining souls, my darling
We are not the ones to blame
The more we have the more we want
And the more it hurts our hearts, my baby
It always ends up in tears

So keep on pretending
Our heaven is worth the waiting
Keep on pretending it's alright
So keep on pretending
It will be the end of our craving
Keep on pretending
It's alright

When doubts arise the game begins
The one we will never win, my baby
It always ends up in tears...
(Him)

 اون ترانه سوگولی در بین ترانه ها شد...

            من می گم با هر کسی نباید در مورد خدا و عشق صحبت کنی و تو گفتی آره اونا تو خودشون این هارو  پیدا نمی کنند طبیعی اگه بخوان با تو از  ... حرف بزنند 

من میگم آدم نمی تونه خاطرات خوب گذشته رو راحت فراموش کنه و تو گفتی که آدم  هم نباید با خاطراتش زندگی کنه

من می گم چرا بعضی ها این چیزا رو نمی فهمند و تو گفتی با هم بشینیم تا صبح از زیباترین زیباییهایی که فهمیدیم صحبت کنیم وچقدر زیبا زیباست....

 ممنون میشم که یه یادگاری برام بذاریدودر مورد این صفحه نظر بدید،بعضی چیزا رو نباید فراموش کرد.                                           

                                                            MostafA